Persian

دلم می خواست برای فقدان کیارستمی بنویسم، اما ترجیح می‌دهم در این آشفته بازار خودنمایی سکوت کنم و از او نوشتن را به وقت بهتری بگذارم. او که منزوی و گوشه گیر از باندها و محفل‌ها و زد و بندهای سیاسی و صنفی حیدری-نعمتی متظاهرانه بود، این روزها ناگهان تصویرش از کسوت یک هنرمند روشن‌فکر و خلاق تا اندازه‌ی فهم مبتذل همان آدم‌های تکراری و همیشگی که همیشه همه جا هستند، به یک سلبریتی مد روز تقلیل یافته است.

از کیارستمی خواهم نوشت. به وقتش…شاید در سال‌گرد فقدانش.

یادداشت